POLKAS.NL
SLOVENIAN STYLE POLKAS - CLEVELAND STYLE POLKAS - BUTTON BOX MUSIC - SLOVENE TUNES - YUGOSLAV FOLK SONGS

   Thanksgiving, Cleveland 2010

Web-Log 2010

 

 

Thanksgiving Polka Party & Awards Show 2010.

Voor de 49e keer werd dit jaar de Thanksgiving Polka Party in Cleveland gehouden. De happening vond weer plaats in het Marriott, een 5 sterren hotel aan St. Clair Avenue, Downtown. Tony Petkovsek, de grote man achter dit jaarlijkse gebeuren viert volgend jaar zijn 50 jarige jubileum. Een dubbel jubileum, het is dan de de 50e Thanksgiving Polka Party, en Tony is dan ook nog eens 50 jaar dagelijks op de radio met een polka programma. Het startte allemaal in 1961. Tony vertelde mij dat hij toen net met zijn programma op de radio was begonnen. Tijdens die eerste Polka Party die hij in een opwelling organiseerde was er maar één band, The Frankie Kramer Orchestra. Verder was er nog een optreden van Andre Blumauer uit Slovenie.

 

Voor mij begon de 49e Thanksgiving Polka Party niet zo goed. Op de avond waarop het startsein werd gegeven met een persconferentie was ik in het ziekenhuis. Daarover later meer. Op maandag reden we met de auto van Chicago naar Cleveland. Dat is nog een hele reis. Het is zo'n 6 uur rijden. De eerste uren hadden we zo'n slecht weer onderweg dat je nauwelijks iets kon zien. De regen viel met bakken tegelijk uit de lucht. Dat koste een paar uur extra. En we maakten twee keer een stop om wat te eten en te drinken. We vertrokken die ochtend om 7 uur, 's middags om 4 uur arriveerden we in het hotel in Cleveland. Geloof het of niet, op dat moment stond Jelse Vos uit Nederland in te checken. Hij was nog geen 5 minuten gearriveerd. Omdat Jelse een Award zou krijgen werd hij deze keer vergezeld door zijn vrouw, moeder en zus. En ook André, één van zijn beste vrienden was weer van de partij. Het was leuk om die hele Nederlandse gang in Amerika te zien.

 

Jelse had geregeld dat we dit jaar een kamer hadden op de 25 etage. Tony heeft daar zijn kamer. Ik was even de buurman van Walter Ostanek, hij had een kamer naast ons. Nadat we allemaal waren ingecheckt werd er bij Starbuck's tijdens een koffie even bijgepraat. Nou d'r viel heel wat te bepraten. Daarna zijn we gaan uitpakken, en nog even naar een apotheek. Voordat ik vertrok naar Amerika was ik al wat verkouden. Dat werd in Amerika een flinke griep. Dus daar nam ik wat voor. Pilletjes en een neusspray. Die avond hebben we met z'n allen gegeten in in een Steakhouse Restaurants, op de hoek. Het was één van de beste biefstukken ooit. De volgende morgen stonden we al vroeg op. Ik had slecht geslapen, en voelde mij helemaal niet goed. Mijn gezicht was aan de rechterkant helemaal opgezwollen. Ik was erg rood en kreeg zomaar van de ene op de andere minuut uitslag in mijn gezicht en hals. Grote rode stippen. Jelse's moeder en zus waren ook al wakker. Toen ze me buiten voor het hotel zagen staan keken ze me met grote ogen aan. Het zag er niet uit. Na het ontbijt moest mijn vriendin Jeanne een paar uurtjes werken. Daarna heeft ze de dokter voor mij gebeld. Tja, en toen bleek dat ik daar op 14 december pas terecht kon voor een afspraak. Dan maar geen afspraak.

 

De afspraak die ik diezelfde morgen om 11 uur had vond ik ook veel belangrijker. We hadden namelijk afgesproken met Cilka Dolgan, de President van de Ceveland-Style Polka Hall of Fame. Ik wilde graag wat dingen met haar bespreken tijdens een kopje koffie. We spraken af in Willoghby, in Cafe Europe. Het was een hartelijk weerzien. Ik had voor Cilka o.a. de cd box Slovenia, USA meegenomen. Ze is namelijk een grote liefhebber van Mary Udovich & Josephine Lausche. Één cd in die box is van dat duo met mooie opnamen uit de jaren 20 en 30 van de vorige eeuw. Trouwens, onlangs heb ik een groot deel van de Mary Udovich & Josephine Lausche 78 toeren platen gedigitaliseerd voor het archief van de Cleveland-Style Polka Hall of Fame. Daar hadden we het natuurlijk ook nog even over. Verder heb ik met Cilka gesproken over volgend jaar, het jubileum jaar voor Tony. We willen dan iets doen voor Tony. Cilka heeft me erg geholpen. Ik had een aantal ideeën, en Cilka wist meteen wat de meest geschikte voor Tony was. Ik ga er snel mee aan de slag, voordat je het weet is er alweer een jaar voorbij. Net nadat we het idee over Tony hadden afgerond stapte Tony Petkovsek de zaak binnen. Hij nodigde Cilka en ons uit voor de lunch. Erg gezellig. Voor Tony had ik ook zo'n Slovenia, USA cd box meegenomen, en nog een stapeltje andere cd's. Tony vroeg ons na de lunch of we mee gingen naar zijn huis. Hij woont in Fairport Harbor aan Lake Erie, zo vertelde hij. Een prachtige plek. We wisten eerlijk gezegd niet was de bedoeling was. Maar we zijn toch maar achter hem aangereden. Eenmaal thuis vertelde Tony dat Bob Kravos langs zou komen voor zijn radio programma. En er zou ook nog een fotograaf en journaliste komen van de krant. Even later stapte de journaliste al binnen. We gingen naar de radio studio van Tony. Het was nog even wachten op de fotograaf. Daarna werd Tony geïnterviewd. Wat ik niet wist is dat er daarna een interview met mij zou plaatsvinden. Op donderdag, Thanksgiving Day stond het artikel inderdaad in de krant. Tony vertelde tijdens het interview over de Polka Party en de Awards Show. Daarna sprak ik hoe ik als Nederlander ben opgegroeid met polka muziek uit Slovenië en Cleveland. En waarom ik jaarlijks naar de Polka Party in Cleveland ga! Even later stapte Bob Kravos de studio binnen, en ook hij beantwoordde nog een paar vragen. Tony begon aan zijn 2 uur durende radio programma. Hij interviewde Bob Kravos naar aanleiding van zijn splinternieuwe cd Something For Everyone. Tony had de primeur van het nieuwe album in zijn radio programma. Het is misschien wel de beste cd die Bob Kravos ooit heeft gemaakt. Er werkten maar liefst 21 verschillende artiesten mee, inclusief Walter Ostanek die voor het eerst Sloveens zingt op een cd opname. Later meer over deze cd. Het uur vloog voorbij. Wat ik niet wist is dat ik in het 2e uur geïnterviewd zou worden. Tony kondigde mij tenminste ongepland aan, voor dat ik het wist zat ik achter de microfoon. Halverwege kwam Fred Ziwich ook nog even binnen vallen. Hij had een paar leuke nieuwtjes te melden over de Awards Show die zaterdag zou worden gehouden. Ook het 2e uur vloog voorbij.

 

Terug in het hotel zat Jelse en de rest aan de bar. We zijn er even bij gaan zitten, ondanks dat ik me niet lekker voelde heb ik zelden zo gelachen. Jelse vertelde de ene na de andere mop. En het waren hele goeie. Kun je je dat voorstellen? Een Nederlander die op luidruchtige wijze in het Nederlands grappen vertelt.De Amerikanen in de bar zat met open ogen te kijken. Prachtig!

 

De volgende ochtend aan het gezamenlijke ontbijt kwam Jelse nogmaals terug op een aantal van die onvergetelijke moppen. Alhoewel, een aantal heb ik toch maar voor de zekerheid opgeschreven. Ik vergeet wel vaker iets. Net na het ontbijt kwamen Frankie en Betty Spetich binnen. Wat een mooi weerzien was dat. Wij hadden nog het een en ander te doen. We spraken af om elkaar later te ontmoeten in het museum van de Cleveland-Style Polka Hall of Fame in Euclid. Nog geen half uurtje rijden vanuit Cleveland. We waren er op de afgesproken tijd, maar de rest was er mooi niet. Ik was precies op tijd, ik laat altijd een paar doosjes polkas.nl kaartjes achter in de winkel van de Polka Hall of Fame. Er waren nog twee kaartjes over, aldus Rose die daar de winkel runt. De kaartjes hebben we snel weer aangevuld. In de shop kocht ik de nieuwste cd's die ik nog niet had. Verder was er weinig tot niets veranderd in het museum. De Lifetime Achievement Award en de Trustees Honor Roll winnaars van vorig jaar hingen er zelfs nog niet. De Vadnal expositie is er nog steeds, het trekt veel bezoekers aldus Joe Valencic die nog even binnen kwam. Er stond ergens achter in de winkel nog een bakje met lp's op de grond. En ja hoor daar zat hij tussen. De ontbrekende lp van Duke Marsic waar ik jaren en jaren naar heb gezocht. Dus… ook Duke kan binnenkort op de website nu het zaakje compleet is. Toen we de Polka Hall of Fame verlieten kwam Hank Thunander aanrijden.  Ieder jaar rijdt hij vanuit Minnesota helemaal naar Cleveland voor Thanksgiving. Een erg aardige man die geweldig accordeon speelt. Toen we in de auto stapten kwam Jelse aanrijden. We stonden nog even bij de auto te praten, en ik voelde mij steeds zieker worden. Mijn gezicht was nu helemaal opgezwollen, de bulten werden steeds groter, en ik stond te klappertanden. Iedereen was het er over eens dat ik zo snel mogelijk naar een dokter moest.

 

Dat werd uiteindelijk het ziekenhuis. Voor dat ik het wist werd ik daar helemaal van voor tot achter onderzocht. Bloeddruk, hartslag, temperatuur, het kon er gelukkig allemaal mee door. Ze kwamen er in het ziekenhuis gelukkig wel al vrij snel achter wat ik had. De medicijnen die ik gebruikte leverde bij mij een chemische reactie op. Of ik nu allergisch ben geweest voor die pilletjes of de neusspray weet ik niet. De behandeling die ze voorstelden bleek nogal mee te vallen. Nou ja, ik kreeg een pil en daarna een enorme injectie. Dat viel nog even tegen. Het was even afwachten hoe ik op deze behandeling zou reageren. Maar na een half uurtje voelde ik mij al een stuk beter, en je kon zien dat ik opknapte. Helaas, ze besloten mij toch nog maar even in het ziekenhuis te houden. Omdat ik in het ziekenhuis moest blijven miste ik die avond de opening van de Polka Party. Er wordt dan voor genodigden in Tony's kamer een persconferentie gehouden. Net toen het afgelopen was kwamen wij er aan. Te laat. Ik heb mij verontschuldigd bij Cilka en Tony. Die hadden uiteraard wel begrip voor de situatie. Joey Tomsick, Joey Miskulin en Walter Ostanek kwamen we daarna op de gang tegen. Na te hebben uitgelegd dat ik zojuist uit het ziekenhuis kwam wilden de twee Joey's dat we met hun meegingen naar Slovenian Home en Recher Hall voor de jam-sessions. De woensdagavond voor Thanksgiving in Cleveland staat bekend als een avond waar iedereen met elkaar speelt. Joey en Joey wilden ook graag dat Walter met hun mee ging om samen te spelen. Het was al half 10, Jeanne en ik besloten toch maar om eerst wat te gaan eten. Een hamburger of zo in het hotel. Walter, ook hongerig ging met ons mee. Tijdens het eten bleek Walter er toch wel wat voor te voelen om een uurtje naar Slovenian Home te gaan om daar even te spelen. Walter wilde ook graag zijn vrouw en dochter mee nemen. Niet veel later reed Jeanne ons met de Ostanek familie naar Slovenian Home. De verrassing was groot toen Walter Ostanek daar binnen kwam. Tot ieders verbazing pakte hij een button box. Wat kan die man daar op spelen. Het is jammer dat Walter dat niet vaker doet. Hij trad een half uurtje op, en toen wilde Canada's Polka King toch wel graag weer naar het hotel. Hij was ook moe en had een lange dag achter de rug. Hij was die dag vanuit Canada naar Cleveland gereden, een rit van meer dan 4 uur. Hij vertelde dat het gelukkig weer een stuk beter ging met z'n gezondheid. Alleen had hij de afgelopen maand zoveel opgetreden tijdens de Oktoberfests dat hij problemen had gekregen met zijn rechter schouder. Een accordeon weegt nogal wat. Walter vertelde dat hij 4 dagen geleden een optreden had. Hij heeft toen maar keyboard gespeeld omdat hij z'n krachten voor Cleveland wilde bewaren. Net voor 12 uur rolden we in bed.

 

De volgende ochtend stonden we toch alweer redelijk vroeg op. Het gezamenlijke ontbijt is altijd om 9 uur. En Jelse is erg stipt wat dat betreft. Voor de verandering hadden de Nederlanders pindakaas, hagelslag en chocolade pasta meegenomen. Voor mij gaat er overigens niets boven een Amerikaans ontbijt met eitjes, bacon, worstjes, muffins, bagels en noem maar op. Na het ontbijt werd ik aangesproken door verschillende mensen die zeiden dat ik de website direct moest updaten. Jake Zagger was namelijk die morgen om 6 uur overleden. Wat een verdrietig nieuws op Thanksgiving. Toen we maandag in Cleveland aankwamen wisten ze ons te vertellen dat hij hoogstens nog drie weken had. Maar dat zijn uiteindelijk drie dagen geworden. We wisten allemaal dat het niet goed ging met Jake Zagger. Hij was ernstig ziek. En er was zelfs al een afscheid cd. Dat krijgt overigens nog een vervelend staartje. Joe Godina (Spotlight International) die de cd uitbracht, kreeg via een advocaat bericht dat hij niet langer de eigenaar is van het opgenomen werk. Hij moest onmiddellijk de cd's uit de handel nemen wat inmiddels ook al is gebeurt. Jarenlang had Joe Godina samen met Al Markic het platenlabel Spotlight Records. Na de dood van Al Markic heeft iemand alle rechten gekocht. Tenminste dat zegt deze persoon die zich niet erg populair maakt met deze actie. Veel mensen die wij hebben gesproken komen binnenkort in actie. En ook Jelse zal nog even met de vuist op tafel slaan.

 

Nadat het ontbijt achter de rug was werd het bijna al weer tijd voor het jaarlijkse Thanksgiving dinner bij Sterle's. Helaas moest ik dit jaar overslaan. Twee redenen, ik had een recept voor medicijnen wat nog opgehaald moest worden bij de aphotheek. Thanksgiving is de grootste feestdag in Amerika, in Cleveland was er geen één apotheek open, dan maar naar Euclid. Daarna reden we naar Willoughby om een krant te kopen. En inderdaad, er stond een heel leuk stukje in over Tony, mij en polkas.nl wat overigens nog heel wat extra bezoekers opleverde. Terug in de hotelkamer bekeek ik even snel de webstats. Er waren meer dan 7100 hits bij van een link die mij onbekend voorkwam. Nou, dat bleek de website van de krant, het artikel stond ook op internet. Als bonus was er een video met een fragment van het interview geplaatst. Toch wel leuk om jezelf zo terug te zien. En toen was het alweer drie uur. De Polka Party 2010 ging van start met een optreden van Linda Lee in de foyer van het hotel. Iedereen komt dan binnen druppelen. Altijd leuk om dan in de foyer te zijn en in de gangen te lopen en daar de artiesten en de mensen van de organisatie en zo even te begroeten. Iedereen die ik verwacht had was er. Tenminste iedereen die ik wilde zien die was er. Die avond heb ik heel wat tasjes met een Holland print uitgedeeld. Het is inmiddels een traditie om voor de mensen in Amerika waar ik een goede band mee heb iets mee te nemen. Deze keer was het wat meer dan anders. Een extra koffer vol. maar dat was dan wel inclusief het promotiemateriaal voor polkas.nl zoals kaartjes, kaarten, folders, flyers, magneten en spandoeken. Ieder jaar neem ik iets van chocolade mee. De Amerikanen beweren namelijk dat er geen betere chocolade in de wereld is dan Nederlandse clocolade. Verder heb ik voor iedereen altijd een souvenir from Holland. Dit jaar een klompje van Delfts-blauw. Verder was er een polkas.nl promotie pakket, een Thanksgiving kaart, een (vroege) polkas.nl Kerstkaart en natjuurlijk cd's. Op verzoek van Walter Ostanek heb ik onlangs alle 78 toeren platen van Johnny Pecon gedigitaliseerd en op twee cd's gezet. Daar heb ik er een flink aantal van uitgedeeld. En die vielen erg in de smaak. Voor Walter had ik ook nog een cd van de Electronica's met de Vogeltjesdans. Walter heeft dat nummer namelijk ooit opgenomen als the Bird Song. Toen ik hem daar vorig jaar over sprak was hij erg geïnteresseerd in de historie van het nummer. De Vogeltjesdans werd jaren en jaren geleden gecomponeerd door Werner Thomas. Van hem had ik ook een cd op de kop getikt en meegenomen voor Walter. Daar was hij trouwens erg blij mee. De volgende dag hoorde ik dat hij die cd direct had gedraaid, en  z'n chocolade was al op. Zoals ieder jaar zat Duke Marsic weer bij de kaartcontrole. Ik ben een enorme fan van Duke. Ik maak altijd even een praatje met hem. Hij noemt mij altijd zijn fan uit Holland. Vorig jaar maakte ik hem blij met de 78 toeren platen op cd van Kenny Bass. Daar speelt hij namelijk nog op mee. Deze keer had ik twee cd's voor hem van z'n tweede en derde soloalbum. En inderdaad, er zijn in de loop der jaren vijf albums van hem uitgebracht, aldus Duke.

 

De eerste band op het podium in de grote zaal was Joe Novak & Friends. Ik had ze nog nooit live gehoord. Het viel niet tegen, maar het viel eerlijk gezegd ook niet mee. Wat wel meeviel is dat er voor ons een gereserveerde tafel was. Vaak moet je lopen zoeken voor een plekje. Hij zegt natuurlijk van niet, maar Jelse moet zich zeer vereerd hebben gevoeld. Op het reserveringsbordje stond namelijk Jelse & Ostanek. Om 6 uur begon het optreden van Stan Mejac, een  hele goeie Alpine Oberkrainer polka band. Ze speelden het ene mooie nummer na het andere. Er was een prachtige versie van Tony's Polka compleet met yodeling. De klarinettist van the Stan Mejac  Orchestra is overigens de zoon van Duke Marsic. Tijdens de polka party kom je altijd en steeds maar weer tijd te kort. Foto's maken, video's, een praatje hier, een praatje daar, naar de hotelkamer met een artiest die wel iets wil doen voor de website, een drankje met ze, en dan wil je natuurlijk ook nog de bands horen spelen. Het werd even teveel toen er drie bands tegelijk speelden. Wie heeft zoiets bedacht? Toen Stan Mejac in de grote zaal optrad speelde Hank Thunander in de kleine zaal. In de foyer trad na Linda Lee een nieuwe band op. De Chardon Polka Band. Tony Petkovsek attendeerde mij al op de cd van deze jongelui. En nu stonden zo zomaar in de foyer van het hotel te spelen. Wat een goeie band! Ik heb er Hank Thunander voor laten schieten. Wat was die band goed. En ach, Thunander is er ieder jaar, dus die zal volgend jaar vast wel weer van de partij zijn. De Chardon Polka Band speelde het nummer Just Because zo mooi dat ik er kippevel van kreeg. Later ben ik toch maar weer naar de grote zaal gegaan. De Alaska Polka Chips traden daar namelijk op. En dat wilde ik ook niet missen. Top mijn verrassing kwam Jake, de accordeonist van de Chardon Polka Band nog naar mij toe. Wat bleek, hij en nog een ander bandlid waren van Nederlandse afkomst. Tjonge, jonge. Ik ontmoette ook nog een Nederlander die in Zeeland was geboren. Hij emigreerde in 1951 naar Canada waar hij zijn vrouw ontmoette. Zij kwam overigens uit Eindhoven. Ik sprak ook iemand uit Denemarken. En die bleek dagelijks polkas.nl te bezoeken. Maar goed, de Alaska Polka Chips, Marge Ford op button box en haar zus Patti op zo'n grote staande bass. Geweldig! Ieder jaar komen ze naar Cleveland. Maar nu traden ze dan weer eens op tijdens Thanksgiving. De zussen zie je niet zo gauw over het hoofd. Altijd in een zwarte jurk, en nooit zonder het bijpassende zwarte hoedje. Maar eerlijk is eerlijk, ze spelen gewoon goed, zonder poespas. Rechttoe, rechtaan. Na de Alaska Polka Chips was het tijd voor Klancnik & Friends. Speciale gasten waren Walter Ostanek & Joey Miskulin. De allerbeste act van die avond. Klancnik & Friends zetten de zaal op de kop. De avond vloog voorbij. Tot slot stapte Fred Gregorich ook nog even op het podium om met Klancik & Friends een paar instrumentale nummers te doen. Meestal ga ik aan het eind van de eerste avond nog even naar de kamer van Dick Tady. Hij eist dan dat met hem drinkt. Dick heeft altijd drie of vier soorten sterke drank bij zich. En geloof me, het ene spul is nog sterker dan het andere. Gelukkig had ik dit jaar een  goed excuus om niet te hoeven drinken. Ik mocht namelijk geen alcohol i.v.m. de medicijnen die ik nog een aantal dagen moest innemen. Voor Dick had ik een flesje Bokma jonge jenever uit Nedderland meegenomen. Dat valt bij Dick meer in de smaak dan chocolade. En zo kwam er toch nog met drank een einde aan de eerste dag van de Polka Party 2010 in Cleveland. Dick Tady is trouwens één van de eerste artiesten die we volgend jaar op de website zullen plaatsen. Dankzei Dick Tady en de bemiddeling van Jelse Vos is de collectie eindelijk compleet. Dus ook Dick kan op de website. Iets wat ik vorig jaar al had willen doen. Toen hadden we overigens wel Jack Tady. Die hielp mij vorig jaar aan een laatste album wat ik nog miste. Jack Tady was er ook, hij vertelde me dat zijn vrouw ernstig ziek is. Ze was er wel, maar o, o, wat was ze mager geworden. Echt vel over been. We besloten het die avond niet zo heel laat te maken. Op het moment dat ik in bed zou stappen klopte Jelse op de deur. Maar…. al had hij er mij voor wakker gemaakt. Van mij mag dat. Hij kwam namelijk vier singletjes van Dick Tady bregen. Bedankt!

 

Pas de volgende ochtend las ik op de flyer dat Bob Kravos ook nog had opgetreden. Zoals ik al schreef, je kan niet alles zien. Na het ontbijt vroeg Walter Ostanek wat hij nog voor mij kon doen. Ik zei, niets, je hebt gisteren al genoeg voor mij gedaan. Zo had Walter gisteren aankondigingen voor mijn programma Polka Time ingesproken. We namen ook nog een nieuwe Kerstgroet voor polkas.nl op. Voor de grap zei ik, oké… met mij lunchen. Doen we zei hij. Maar hij had beloofd om van 12 tot 1 met Mary Lou en Charlie op te treden. Mary Lou en Charlie komen ieder jaar met een bus vanuit Canada naar Cleveland. Ze hebben een button box club (Polka Pirates) en verder schrijven ze nog (als Squeeze Box) voor de Polka Times en polkas.nl We hadden nog meer dan een uur voordat de Polka Pirates zouden optreden. Walter was zo enthousiast dat ik hem toch maar heb gevraagd met z'n accordeon naar m'n kamer te komen. Ik maakte daar voor polkas.nl een exclusieve video. Geen probleem, we hebben er zelfs een paar opgenomen. Hij wilde zelfs wel voor mij poseren in een polkas.nl shirt. Als hij het shirt maar mocht houden. Canada's Polka King Walter Ostanek heeft mij zelfs toegezegd dat hij een voorwoord en introductie voor de website gaat schrijven. Een prachtkerel, hij gaf mij toetemming om eerder uitgebracht materiaal opnieuw uit te brengen. Dat deed Johnny Krizancic de laatste jaren voor Walter. Maar Johnny is overleden. Walter mist hem verschrikkelijk, zo vertelde hij. Ik ga met Ostanek's materiaal aan de slag. Jelse….. ik neem binnenkort kontact met je op.

 

Om 12 uur liep ik met Walter naar de kleine zaal voor een optreden met de Polka Pirates. Tony Petkovsek kondigde hem aan. Ik maakte een paar foto's en gaf Mary Lou een polkas.nl spandoek, de grootste die ik bij me had. Tony haakte daarop in, en hij hield een mooi praatje over mijn website. Later maakte Mary Lou nog flink wat polkas.nl reclame. Na het optreden lunchten we met Walter Ostanek in het Grand Café van het hotel. Dat waren een paar hele gezellige uurtjes. Walter kan erg boeiend vertellen, en hij herinnerd zich nagenoeg ieder detail. Om 3 uur ging dag 2 van de Polka Party weer van start, deze keer met Corky Godec. Een goed orkest. Om half 5 traden Jeff Pecon en Paul Yanchar op. Ik had Jeff en Paul al even gesproken. Het viel mij en ook anderen op dat Paul Yanchar erg oud is geworden. Hij had de afgelopen week een probleem gehad met twee tanden. Maar dat hield hem er niet van om te zingen zei hij. En zingen kan Paul, het tweede nummer wat ze speelden was een zeer vlotte polka. Paul zong in het Sloveens, de zaal ging uit z'n dak. Geheel onverwacht speelde Joey Miskulin ook nog een paar nummers mee. De vaart zat er goed in. Joey zag er trouwens erg goed uit. Hij is behoorlijk wat afgevallen. Om 6 uur trad Hank Haller op. Ik was hem al op de gang tegengekomen, hij was wat kortaf. Het bleek dat hij woorden had gehad met Walter Ostanek. Het ging nergens over (politiek) maar de woordenwisseling greep beiden nog al aan. Ik hoop dat ze het hebben uitgepraat, dat was tenminste wel de bedoeling. Het optreden van Hank Haller was niet zo goed als vorig jaar. Het boeide me niet. Het was veel interessanter om met Joey Miskulin een video te maken. Joey sprak ook nog het nodige voor mij in. Walter kwam ook nog even langs. Ze hebben samen nog een nummer gespeeld wat ik volgens mij ook nog heb opgenomen. Om 8 uur was er de Ultimate Jam Session onder leiding van Joey Tomsick. Iedereen die een instrument kan bespelen mag dan op het podium komen om mee te spelen. Zoals elk jaar stappen er dan ook een aantal bekenden op het podium om mee te doen. Dick Tady, Fred Ziwich, Frankie Spetich, Joey Miskulin en Walter Ostanek zijn altijd weer van de partij. Het was een mooie Jam Session die begon met Tony's Polka en eindigde met de Old Timers Polka. Na de Ultimate Jam Session trad the Don Wojtila Orchestra op. Don Wojtila (accordion) en Dan Wojtila (Sax) speelden de zaal plat met o.a de Eggroll Song en de Beer Polka. Christine Hibbs, de zangeres van de band zong de sterren van de hemel. De band stond even stil bij het overlijden van Norm Kobal. Ze speelden als tribute Emily's Waltz, een compositie van Norm. Nou… tribute, Dan Wojtila die het nummer zong probeerde de lachers op z'n hand te krijgen. Het was zo banaal dat er mensen de zaal uitliepen. Tenslotte was er nog een optreden van Fritzs Polka Band uit New York. De band had een hele bus met fans meegenomen. Fritzs Polka Band wordt gesponsord door Jägermeister. Volgens de gitarist die nogal waterige oogjes had toen ze arriveerden waren er 13 flessen van dat spul opgedronken in de bus. Ik had ze nog nooit gehoord, heb zelfs geen cd. Maar het is niet mijn stijl wat ik hoorde. Walter Ostanek en Joey Miskulin speelden ook nog even mee met Fritzs, dat was wel weer goed. Daarna heb ik mij nog even prima vermaakt met Fred Ziwich en zijn vrouw Marylin. Fred is altijd positief. We hebben zelfs Nederlands gesproken. Maar ik denk niet dat Fred veel van mijn lessen heeft geleerd.

 

 

De volgende dag was iedereen er helemaal klaar voor.  De grote dag… met de Awards Show van de Cleveland-Style Polka Hall of Fame waar Jelse Vos zijn Award zou krijgen uitgereikt. De Lifetime Achievement Awards en de Trustees Honor Roll Winnaars zijn van te voren bekend. De rest van de Award winnaars wordt tijdens de show bekend gemaakt. Voor de genomineerden moet dat zeer spannend zijn. Omdat Slovenian Home niet voldoende zitplaatsen heeft is de Awards Show na twee jaar weer terug in Euclid High School. Cilka Dolgan en Rita Mihelich hadden voor mij een stoel geregeld op de eerste rij. Ook mocht ik in de orkestbak voor het podium lopen om foto's te maken. We zaten naast Rita Mihelich. Toen we een praatje maakten bleek dat ze familie was van Kenny Bass. De Show begon met een nummer van de Polka Hall of Fame All Star Band o.l.v. Jack Tady. De band bestond dit jaar uit o.a. Frank Moravcik (accordeon) Ed Klancnik (banjo) Al Bambic (drums) en Gary Fisher (sax) Ray Somich was opnieuw de presentator tijdens de show. Het entertainment-thema van dit jaar was accordeon. De Show ging dan ook van start met Dueling Accordeons met Joey Miskulin en Brian O'Boyle. Daarna werden de eerste Awards uitgereikt. En ja hoor, de eerste Award ging weer naar Ron Likovic. Hij won voor de 6e keer als beste button box speler. Alle winnaars zijn terug te lezen op de winners pagina. Maar ik wil d'r hier toch nog een paar noemen. Maar liefst 2 Awards voor Dick Tady. Hij won een Award voor de Beste nieuwe song en Band van het jaar. Bob Kravos won ook 2 Awards, Beste nieuwe cd en Beste muzikant. De Lifetime Achievement Awards werden uitgereikt aan Glasbe Matica, Fred Ziwich en Dick Sodja. Helaas was Dick Sodja op het laatste moment verhinderd i.v.m. ziekte in zijn familie.

 

Halverwege de Show kreeg Jelse Vos zijn Trustees Honor Roll uitgereikt door Mark Habat en Danny Bucar. De Award werd hem door de Cleveland-Style Polka Hall of Fame toegekend voor zijn jarenlange promotie van de polka muziek in binnen en buitenland, hij is daarmee de beste polka promotor van Nederland. Jelse is de allereerste Nederlander die onderscheiden werd. Hij is in goed gezelschap, andere Trustees Honor Rolls zijn bijvoorbeeld Frankie Zeitz, Joey Tomsick, Joe Godina, Johnny Krizancic, Frankie Kramer en Ray Champa. En natuurlijk Chester Budny. Zijn weduwe nam totaal overrompeld postuum de Award voor haar overleden man in ontvangst. Na de Awards Show nodigde Jelse familie en vrienden uit voor een diner. De foto's spreken voor zich. Daarna moesten we ons haasten om weer terug te zijn in het hotel voor de Meet The Winners Reception. Het haasten was niet nodig geweest. Ze hadden de hele boel omgegooid. Het schema was verkeerd. Toen we aankwamen begon net Joey Tomsick te spelen. Grote verrassing, Fred Ziwich speelde als sideman mee in de band. Joey was zo aardig om nog even flink wat reclame voor polkas.nl te maken. Het optreden van Joey Tomsick was erg goed. Veel button box. De bassist zette zelfs even zijn bass aan de kant om ook een stukje button box te spelen.

 

Na het optreden vanJoey Tomsick was het dan zover, Meet The Winners. Alle winnaars komen dan nog 1x op het podium waar ze nog een keer in het zonnetje worden gezet. Niet alle winnaars waren gekomen. Gelukkig was Jelse er wel. Hij straalde! Jelse was één van de weinigen die de Award had meegenomen. Het leverde mooie foto's op. Cilka Dolgan vertelde een nieuwtje aan de aanwezigen in de zaal. Ze vertelde dat polkas.nl binnenkort door een half miljoen bezoekers is aangeklikt. Wie ook straalde was Fred Ziwich. Hij hield een hele toespraak. Hij had de lachers op z'n hand toen hij vertelde dat als hij wat over hemzelf of zijn recordings wil weten altijd polkas.nl raadpleegt.

 

Na de Meet The Winners was er nog een 3 uur durend optreden van Del Sinchak. Goeie band. Veel Cleveland-Style. De zanger Alan Koss was erg goed op dreef. Del Sinchak was trouwens erg teleurgesteld dat ik geen Roseann Polka van Wouter de Polkaman voor hem had meegenomen. Dat had ik hem beloofd, maar helaas kon ik dat niet nakomen. Del Sinchak heeft dat nummer geschreven, toen ik hem vorig jaar vertelde dat een Nederlander onlangs een nieuwe versie van de Roseann Polka had uitgebracht was hij zeer benieuwd. Beter nieuws is er voor Rudy Meulen uit Utrecht. Ik heb nu echt iemand gevonden die serieus bereid is om deze Nederlander met talent te helpen met een Cleveland-Style opname. De laatste avond eindigde voor ons niet zo heel laat. De volgende morgen moesten we al om 6 uur opstaan. Jelse en familie vlogen die zondag terug naar Nederland. En Jeanne en ik reden die dag terug naar Chicago. Ik vloog op maandag terug naar Nederland. Dinsdag, in de loop van de dag was ik weer thuis. Het was een fantastische week geweest. Voor mij was het de allermooiste Thanksgiving Polka Party. Op naar de volgende in 2011. Tot slot volgt hieronder nog de speech van Jelse Vos tijdens de Awards Show. Jelse, van harte gefeliciteerd met je Award.

John.

 

Speech van Jelse Vos tijdens de Awards Show op 27 november 2010.

One of the first questions I am always asked is how does a guy from the Netherlands know about Cleveland-Style polkas.  The only answer I can give is that it's a music that has been in Holland for as long as I can remember.  Ever since a young boy I listened to polkas.  My poor family had to put up with my love of polkas.  But with my love of polkas so did their love of polkas grow. About sixteen years ago I decided to come to Cleveland to discover the roots of polkas.  I knew I had to come to the city where it all started.  It was at the Polka Hall of Fame where I met Frankie Spetich, one of my long time heroes.  Frankie was the one that got me to come to my first Thanksgiving polka party - fifteen years ago - and I have been coming ever since.   Maria, my wife, came with me many times and she is here today with my mom, my sister and best buddie, André. Throughout the years I have met most of the old-timers many of who are no longer with us.  I have been very lucky and have become friends with some very special people. Gaylord Klancnik took me into his family and introduced me to the idea of polka family; something that is very special and unique. Gaylord passed away, God bless him… now his son Ed Klancnik came into my life.  Over the years I have met most of my heroes - Tony Petkovsek, Walter Ostanek and Joey Miskulin - and have had the opportunity to listen to them play the polka music of the early years and of today. That's what this weekend is all about.  Seeing my polka family again, giving thanks for the wonderful music and listening to it with the people who really love and enjoy it..  I am very grateful for this Award and the recognition that it brings to me.

 

 

 

 

 

 

 

 

Marriot Hotel Downtown

Click on NEXT for more photos

PHOF Home.
Polkas Home.
NEXT.
BACK.

Tony Petkovsek

Tony Petkovsek, Radio Studio

Bob Kravos & Tony Petkovsek, Radio Studio

Fred Ziwich, Tony Petkovsek Radio Studio

Joey Tomsick, Slovenian Home

Joey Miskulin & Walter Ostanek

Joey, Walter & Joey, Slovenian Home

Walter, Plays Button Box

Linda Lee Brown, Main Lobby

Joe Novak & Friends, Main Ballroom

Stan Mejac

Chardon Polka Band, New & Upcoming!

Marge Ford, Alaska Polka Chips

Klancnik & Friends, Plenty Of Polkas

Brian, Brian, Jerry & Walter

Mary Lou & Charlie, Polka Pirates

Cup Of Coffee

Corky Godec

Paul Yanchar & Jeff Pecon

Hank Haller, Westlake. OH.

The Ultimate Jam

Joey Tomsick, Button Box

Duelling Accordions

Accordion Medley, Awards Show

Jelse Vos, Awards Show

Trustees Honor Roll

Jelse, Meet The Winners

Happy Jelse

Del Sinchak, Winners Dance

Jelse's Winners Dinner

Going Home

Fritzs Polka Band

Christine Hibbs & Don Wojtila

Click here for more photos