De etherpiraterij ging ons huishouden in toenemende mate beheersen. Mijn vader was
enthousiast geworden voor de hobby. Mijn broer, eerst onverschillig, begon zich er
ook mee te bemoeien. Hij had geld en contacten en alles kwam door zijn deelname in
een stroomversnelling. We leerden veel piraten kennen en na verloop van tijd werd
het bij ons thuis een komen en gaan van mensen die we tot dan toe alleen van stem
kenden. Het was altijd weer spannend om iemand "live" te ontmoeten van wie je tot
dan toe alleen de stem kende. Men zag er altijd anders uit dan je verwachtte, zelfs
al dacht je helemaal geen verwachtingen te hebben. We kwamen terecht in een wereld
waarin levendig gehandeld werd in electronica-onderdelen, zelfgebouwde zendapparatuur
en grammofoonplaten. Er begon een periode met veel piraten-feestjes, waarbij de drank
overvloedig vloeide. Bij ons thuis kwam steeds meer apparatuur te staan en overal
slingerden onderdelen en kabels. Op een nacht brak er in ons flatgebouw een brandje
uit bij onze naaste buren. De politie en de brandweer improviseerden een post bij
ons in de keuken. Door de snelheid waarmee de gebeurtenissen zich opeenvolgden, hadden
we geen tijd en ruimte om de clandestiene apparatuur te verbergen. Toen één van de
agenten ernaar informeerde werd hem gezegd: "O, dat zijn oude radio's." We hebben
er nooit meer iets over gehoord.
Het fanatisme waarmee grammofoonplaten werden verzameld was ongelofelijk! Geen moeite
en geld was teveel om aan platen te komen die gewild waren. Het ging dan vrijwel
uitsluitend om Nederlandse muziek uit vroeger tijden. Zo herinner ik me iemand die
zijn hele leven alle markten heeft afgesjouwd op zoek naar veel platen, maar vooral
naar de 78-toeren editie van "Ogen als lichtende sterren" in de uitvoering van Eddie
Christiani (als ik het goed spel). Hij had het nummer in dezelfde uitvoering op LP,
op single, op cassette en hoe al niet, maar het verzamelobject was de 78-toerenplaat.
En zo waren er altijd platen die illegaal ge-herperst werden en voor lagere of hogere
prijzen op een illegale markt werden gebracht. Toch kon niemand in de hele scene
mij vertellen wat het voor typische polkamuziek was die door piraten van buiten onze
stad, "afstand-amateurs" genoemd, zo veelvuldig werden gedraaid. De muziek kwam duidelijk
uit streken ten noorden en ten oosten van onze stad. Geen van onze piratenvrienden,
al waren zo ook nog zo oud, veertig of zo..., wist het. Ze wisten alles van muziek
tot uit de vroege jaren '30, maar ze schudden het hoofd bij die vreemde klanken van
die juichende accordeons uit Amerika.
Ik herinner me een dag dat we, dat wil zeggen mijn vader, broer, enkele vrienden
en ik, in de auto van mijn broer op weg waren naar Groningen. Daar was een elektronica-zaak,
waar veel onderdelen te koop waren. Natuurlijk hadden we de autoradio afgestemd op
de 180 meterband. Rijdend door Drente hoorden we de piratenzenders daar. En allemaal
polka's...! De zenders waren krachtig en helder. De polka's staccato, fel en juichend.
Het was een witte winterochtend en de muziek paste prachtig bij de mooie omgeving
waarin we reden. Amerika en Drente versmolten tot een romantisch, nostalgisch droonland.
Het liep tegen Sinterklaas en elk familielid had zijn lot, gedicht en verlanglijstje.
Natuurlijk had ik een plaat van die niet nader bekende muziek op dat lijstje staan.
Ik hoopte maar dat iemand uit zou zoeken wat voor muziek het was, hoe het heette
en mij er een plaat van cadeau kon doen, hoewel ik die kans wel klein achtte. Zelfs
bij het uitpakken van de LP had ik niet de illusie dat hij de begeerde polka's zou
kunnen bevatten. Niemand had er tot dan toe immers enig idee van welke artiesten
het waren! Uit het Sinterklaaspapier kwam dan ook iets heel vreemds tevoorschijn:
een rood-groene hoes, met een uitdagend kijkende mooie vrouw, gevleid over een biervat.
Op het biervat stond in sierlijke letters: "Frankie Yankovic" geschilderd. Boven
aan de hoes stond voluit: "Frankie Yankovic and his Yanks", met de titel van de LP:
"Beer Barrel Polka", gevolgd door de inhoudsopgave. Het album stamde uit 1967 en
was uitgebracht op het CBS-label. Hij moest natuurlijk meteen op de draaitafel en
daar was in stereo, mooier dan ik het ooit gehoord had, de muziek waarvan ik zo was
gaan houden. In de tijd die volgde draaide ik nummers van deze LP ook op de zender.
Dit klonk zeer interessant, omdat men die muziek slechts kende van grote piraten
uit verre streken. Het leidde ertoe dat in onze stad de vraag naar deze muziek toenam.
Na verloop van tijd waren meerdere LP's van Yankovic te koop in de plaatselijke platenzaak.
De LP "Beer Barrel Polka" is zeker niet het mooiste en het beste dat er van Yankovic
is. Toch was het als eerste LP een geweldige ontdekking! Ik heb de LP nog steeds,
maar hij is letterlijk stukgedraaid. Overigens heb ik alle nummers die er op staan,
verspreid over andere LP's.
Het zou natuurlijk niet bij deze ene LP blijven. Toch zou ik ook geen groot verzamelaar
worden. Hoe het verder ging leest u later!
