Articles

 

POLKAS.NL

 

SLOVENIAN STYLE POLKAS - CLEVELAND STYLE POLKAS - BUTTON BOX MUSIC - SLOVENE TUNES - YUGOSLAV FOLK SONGS

         Articles

En Altijd Wel een Polka

Part #6 (By Rudy Meulen)

Nu ik eenmaal die fantastische plaat "Beer Barrel Polka" had gekregen werd het zaak om de nummers zelf te gaan spelen. Elke dag besteedde ik daar tijd aan, naast de oefeningen en stukken die ik van mijn muziekleraren opkreeg. Met die achtereenvolgende muziekleraren sprak ik overigens nooit over de nieuwe muzieksoort die ik had ontdekt. Ik voelde toen al aan, dat die er niets van zouden begrijpen. Hun benadering van muziek was geheel anders: serieuzer, saaier, preciezer, zonder warmbloedigheid. Improviseren op de opgegeven stukken was bijvoorbeeld zeer uit den boze. Toen ik de polka's en walsen van Frankie Yankovic probeerde na te spelen viel mij op dat de techniek van de vingerzetting zeer meeviel, wat de hoofdmelodie betreft althans, maar dat de interpretatie en de dynamiek haast niet te benaderen waren. Hoe deden die lui dat toch! Ten eerste was de klank van hun accordeons, de stemming, heel anders en de typische manier waarop ze de tonen aanzetten, "aanbliezen" was één groot raadsel. Pas veel later leerde ik dat de typische klank van de instrumenten voor een deel zat in een iets andere stemming, maar toch meer een kwestie was van microfoontechniek en vooral de manier van spelen. Bij een polka is niet veel dynamiek, verschil in hard en zacht; het is allemaal luid en juichend. Belangrijk is dat je aanvoelt hoeveel spanning er op de blaasbalg gezet moet worden alvorens een toon wordt aangeslagen. Die spanning is tamelijk hoog. Goedkope accordeons kunnen de toon bij zo'n spanning niet dadelijk volledig laten inkomen. Echt professionele accordeons kunnen dat wel. Nog een geluk dat ik altijd verwend ben geweest met goede Italiaanse accordeons, anders was het een stuk moeilijker geweest om het vak te leren. Maar daar zou ik allemaal later pas achter komen. Ook werd ik me pas veel later bewust van het gegeven dat men in de Cleveland Style meest speelt op de hoogste tonen van het klavier, minder vaak in het middengebied en zelden in het lage gebied. Voorlopig speelde ik de polka's veel te breed, te laag, te stroperig, te sleperig. Als ik het wel eens terug hoorde op een bandje dan hoorde ik dat ik er geen hout van kon. Ik had de kunst toen nog lang niet te pakken.

 

Het was in die jaren dat ik de Musette ontdekte. Ook weer buiten de leraren om bestudeerde ik deze muziek en het zou jarenlang, anders dan de Cleveland Style, mijn échte specialiteit worden! Musette is het Franse polka en wals genre. De muziek is veelzijdig en swingend: het combineert Italiaans, Jazz, Zigeuner en is toch onmiskenbaar Frans, Parijs zelfs. Hoewel technisch veel moeilijker wat de hoofdmelodie betreft dan de Cleveland Style kon ik die stijl wel te pakken krijgen. De razend moeilijk techniek van die muziek heb ik echter nooit goed beheerst. Toch was het zo dat mijn technische tekortkomingen voor het publiek geen probleem waren: men hoorde dat gewoon niet.

 

Daarnaast leerde ik al het geëikte accordeonrepertoire: van hollekidee tot smartlap. Ik speelde de hele twintigste eeuw. Voor de lessen op de muziekschool klassiek, voor mezelf al het andere. Naast de musettes en de polka's had ik een grote liefde voor de smartlappen. Niet voor wat men nu onder smartlappen verstaat: karikaturaal gekweel, niet gemeend, onoprecht. Ik speelde het échte werk, de oude nummers van de Zangeres Zonder Naam, terecht de Koningin van het eerlijke levenslied en van haar broer, Jerry Bey, ondergewaardeerd en verguisd, van Johnny Jordaan, van Willy Alberti en nog oudere nummers. Ik zong er bij en het maakte mij ra-zend populair! Ik werd gevraagd voor bruiloften en partijen. Ik speelde echter bij elk optreden minstens één Yankovic polka, of ze het nu leuk vonden of niet.

 

In kleine kring speelde ik de musettes, die mij zeer dierbaar waren en nog zijn, al voert de polka nu de absolute boventoon. De musettes werden zeer gewaardeerd in wat ik zag als "hogere kringen". Toen, let wel, toen, dacht ik dat dat er echt toe deed. Ik kwam te werken in een omgeving van gestudeerde mensen, academici en het voelde goed dat zij het accordeon konden waarderen. Ik ging ook jazz beoefenen, nadat ik de geweldige Johnny Meyer had ontdekt.

 

Er zijn wel eens oefensessies geweest waarin ik even niet aan de klassieke opgaven van de muziekschool toekwam. Er zijn ook wel eens oefensessies geweest waarin ik even niet aan de musettes toekwam. Er zijn veel sessies geweest waarin ik de jazz liet voor wat het was. Maar... er is nooit één oefensessie geweest, waarin ik niet tenminste één Cleveland Style polka speelde!

 

 

 

Click on NEXT for another article

Articles Home.
NEXT.
BACK.
Polkas Home.