Articles

 

 

         Articles

Het Oeroeboeroe Weekend

Part #11 (By Rudy Meulen)

Op zondag 19 september vond weer het jaarlijkse accordeonfestival in Nieuwolda plaats. Reden voor mij om op zaterdag vanuit Utrecht af te reizen naar het hoge Noorden, waar ik in Hoogezand te gast was bij Wouter de Polkaman, met wie ik zou optreden op dat accordeonfestival. Maar voor het zover was stonden we ook nog gepland bij een locaal radiostation in Veendam, bij radio Parkstad. Daar ondervonden we wat oponthoud bij de opstelling van de benodigde apparatuur in de studio: bij het opstellen van de microfoons, het installeren van mengpanelen en het uitrollen van kabels en het inpluggen van stekkers. Maar eindelijk konden we toch aan een interview beginnen en konden we toch een paar nummers spelen. Bij "Old Oklahoma" viel Rudy weer eens te vroeg in en ik begon al bij het instrumentale gedeelte te zingen van "Moon...". Nou geeft dat allemaal wel niks, maar je voelt je op dat moment toch wel een tamme idioot. Maar even later begon de Maan toch weer te schijnen, maar dan tweestemmig.

 

Enige tijd later reden we door de serene vlakke steppe van het Groningse land. Op de autoradio klonk de uitzending van de "Oeroeboeroe Boys", waarvan de studio ons reisdoel was. Even voor we daar aankwamen klonk tot mijn verrassing mijn vertolking van "Rendez Vous Waltz" Deze speelde nog toen we parkeerden voor de Oeroeboeroe-studio en ik hoorde het effect van de muziek uit de autoradio enerzijds en tegelijkertijd dezelfde klanken, maar dan zeer versterkt, klinkend uit het verderop gelegen gebouw anderzijds. Eenmaal binnen klonken nog de laatste tonen van "Rendez Vous Waltz", maar dan op een volume waarop ik mijn eigen muziek nog nooit had gehoord; ik kon mijn oren niet geloven. Binnen in de piratenstudio heerste een geweldige sfeer! Men had de kamer zeer sfeervol ingericht, met gezellige verlichting. Er kwamen meer en meer vrienden om de uitzending bij te wonen. De piraterij is in het Noorden nog springlevend, actie Etherflits of geen actie Etherflits. Het valt niet uit te roeien. Dat komt omdat de behoefte aan deze vorm van radio nooit door legale radio werd bevredigd: de mensen willen in hun eigen dialekt worden toegesproken en Nederlandstalige muziek horen, zonder allerlei randverschijnselen waaraan legale stations moeten voldoen. Ze willen bands uit de eigen regio en hun eigen populaire artiesten horen, zoals bijvoorbeeld Wouter de Polkaman, die ze allen kennen. Ze willen verzoekplaten draaien voor familie en lokale bekenden. Voeg daar nog bij dat het een leuke hobby is, dit radiootje spelen en voeg er ook nog bij dat het voor velen een spannend kat-en-muisspel is met de overheid en je hebt het recept voor een onuitroeibaar fenomeen. Hier bij de Oeroeboeroe Boys hadden ze de zaken in ieder geval goed voor elkaar. Hun huis dient niet alleen als studio, maar ook als een gezellige ontmoetingsplaats voor de fans van het station. En het was voortvarend aangepakt, kan ik verzekeren! De huisvesting van de studio is goed ingericht om de vrienden van de Boys te kunnen ontvangen. De muziek die draaide (en tegelijkertijd uitgezonden werd) was, hoe kan het ook anders, het beste priatenrepertoire. Zoals zovaak in het Noorden, is ook hier de Cleveland Style Polka zeer geliefd en er worden er dan ook diverse gedraaid in de uitzendingen. In een hoek van de kamer was de eigenlijke controlekamer ingericht. Met mijn etherpiratenverleden weet ik nog hoe zoiets er vroeger uitzag: grote buizentoestellen met grote knoppen, niet zelden zonder ombouw, maar alles op een kaal chassis, vaak zelf gebouwd en met levensgevaar van elektrische schokken. Aan zo'n zender hingen dan bossen kabels en hij was verbonden met één of twee pick ups en een microfoon. Hier in een piratenstudio anno de 21ste eeuw ziet dat er wel even anders uit! Van een zendinstallatie is niets te bekennen. Wat je ziet is een mengtafel, met links en rechts wat gelikte zwarte kastjes, waaronder een paar cd-spelers. En natuurlijk speelt de computer ook in deze wereld een grote rol. Hierop zijn jingles en veel, zeer veel muziekbestanden opgeslagen, die snel opgezocht kunnen worden en klaargezet om te worden uitgezonden in de gewenste volgorde. Wat nog wel hetzelfde is als 30 jaar geleden is het soort muziek dat gedraaid wordt en helemaal niets veranderd is het idioom, dat is de wijze van spreken, het taaleigene van de piratenwereld. Nu ik me dit herinner, schiet me ook weer te binnen dat in de stad Utrecht, voor zover er nog etherpiraten zijn, ook hetzelfde taaltje gebezigd wordt, zij het dan in het Utrechts dialect. De wijze waarop etherpiraten elkaar via de ether en hun luisteraars aanspreken, begroeten, platen aankondigen, verzoekjes inwilligen, gebeurt op een bepaalde manier, waar je ook komt in het land. Het heeft te maken met spreektoon en woordkeus. Zo'n soort "gedragscode" is er ook in de omgang. Men is in deze scene heel joviaal en gul ten opzichte van elkaar. Men houdt van de muziek en de gezelligheid. Gedronken en gegeten wordt er veel. Zo was het ook op deze avond: een gemoedelijke sfeer zonder één wanklank.

 

Het is net wat voor Wouter om een groot deel van de avond de apparatuur te bedienen en de playlist samen te stellen. Hij was zeer in zijn element en is eigenlijk ook piraat in hart en nieren, al heeft hij zelf geen zender. Ik zat er een groot deel van de tijd bij en we zaten heel goed in dat hoekje bij de apparatuur! De muziek, die keihard de kamer in denderde was daar minder hard, zodat conversatie mogelijk was. Een verfrissende ventilator zorgde voor verkoeling (en een flinke verkoudheid, maar dat kwam pas later) en er waren heel comfortabele stoelen! We gaven voor de microfoons ook nog een vertolking van "Just Because" ten beste. Er is een opname van bewaard gebleven, maar we worden er liever niet aan herinnerd...:) Hoe en hoe laat we naar huis gingen herinner ik me niet meer zo best: er zijn maar weinig plaatsen te bedenken waar het bier zo rijkelijk vloeit als bij de Oeroeboeroe Boys...

Bij mij rijst altijd weer een vraag als bij dit soort gelegenheden mijn jeugd weer tot leven komt. Het lijkt dan even of de tijd heeft stilgestaan en er niets is veranderd. Allerlei piratengezelligheid waarvan ik dacht dat het bij vroeger hoorde, blijkt nog gewoon te bestaan! Ik ben sinds mijn eigen piratentijd een heel andere weg gegaan die zeer verschilt van de piraterij, wat zodoende ook wel wat onwennig voelt. De vraag die dan altijd weer rijst is bij welke van die niet goed samengaande werelden ik nou eigenlijk echt hoor. Ik kom er niet uit...:)

 

In ieder geval hoor ik bij de wereld van de "Cleveland Style polka", al valt dat in mijn kennissenkring al moeilijk genoeg uit te leggen: het spijt hen nog dagelijks dat de Musette van de eerste plaats is verdrongen. Des te beter dat Wouter de Polkaman in zijn recente opname van "Homeland Polka" nog eens heeft bewezen een echt Cleveland gevoel te hebben! Met het oogmerk om deze muziek te laten schallen op het, ik geloof al derde, accordeonfestival in Nieuwolda, togen wij op zondagmiddag, na een korte nacht, over smalle Groningse kronkelweggetjes op weg naar zalencentrum Het Trefpunt. Lammert en Matti Cornelius, die dit organiseren, zijn echte accordeonliefhebbers en in het bijzonder polkafans! Vandaar dat wij bij hen zeer welkom waren met ons optreden! Dit optreden verliep goed! Vergeleken met onze prestatie van vorig jaar wat het duidelijk een dimensie beter, al zeg ik het zelf. We speelden bij de door Wouter ingespeelde orkestband, samen met Matthijs, Wouters broer, die slaggitaar en banjo toevoegt, onmisbaar wil het een beetje op Cleveland Style gaan lijken. Nou viel het met dat "schallen" wel wat tegen, want de geluidsinstallatie stond lang niet zo hard als bij polka music zou moeten!  

 

Het was een schitterende warme dag op 19 september. Er is ook een "buiten" bij het accordeonfestival: een terras waar mensen op hun accordeons spelen. Natuurlijk wilden wij drieën daar ook wel wat doen. Vooralsnog waren er al mensen bezig, dus dat ging niet. Toen hebben we ons maar opgesteld voor de ingang van het zalencentrum en daar een geweldige polka performance verzorgd.  

 

Hier hadden wij ook veel bekijks van enthousiast publiek. Als je eenmaal begonnen bent met polkaspelen, kun je er geen genoeg van krijgen. Vooral zo lekker buiten. Het komt dan niet zo nauw en de mensen stellen het geweldig op prijs.

 

Wat ontmoet je op zo'n dag veel accordeonliefhebbers van allerlei pluimage! Ik heb er velen gesproken die dag en veel verschillende muziek gehoord. Hier hoor je veel geëikt repertoire, wat ik me herinner van het zwoegen op de muziekschool. Ik heb groot respect voor het enthousiasme waarmee iedereen dat beoefent en ben ook heel blij dat ik een geheel andere weg ben ingeslagen met de typische stijl van de Amerikaanse Slovenen!

 

Ook herinner ik me nog hoe een beeldschone jonge vrouw met haar broer samen op de trekharmonica Tiroler muziek speelde. Zij deden dit zo beschaafd en zo perfect dat het een oorstrelend genoegen was. Dit gebeurde op het buitenterras, bij het ondergaan van de zon, tegen de achtergrond van een oud bruggetje. Pure romantiek en een genot om mee te maken!

 

Een aardige anekdote is nog dat in het bar-gedeelte naast de zaal waarin de officiële optredens plaatsvonden, we aan een tafeltje zaten met echte polkafans. Met de accordeons erbij werd het daar reuze gezellig: iedereen zong de oude hits mee. Het enthousiasme liep zo hoog op, dat de feeststemming alsmaar groter werd, totdat een geïrriteerde ceremoniemeester ons kwam sommeren te dimmen. In de geschrokken stilte die volgde hoorden we het huisvrouwen accordeonorkest uit Beerta in de verte, in de zaal, "Altijd is Kortjakje ziek" spelen en we schaamden ons diep...:)

 

Toen we weer thuis waren bij Wouter kwam iemand op het idee om bij een bevriend zilveren bruidspaar nog een optreden te verzorgen. Ik vond dat eigenlijk teveel van het goede, maar eenmaal ter plekke pakt het polkaspelen je toch weer helemaal en wil je eigenlijk weer van geen ophouden weten.

 

Na een korte nacht werd het maandag: grijs en katterig. Verre van polka. Een boemeltje van Hoogezand naar Groningen, vol van schooljeugd die nog nooit van polka heeft gehoord. Vanaf Groningen een lange intercity, met vliegende vaart door Drenthe en over de Veluwe. Menig piraat zal hier zitten! En dan tenslotte Utrecht, de grote stad. Het gigantische station, het betonnen Hoog Catharijne waar een schooier om een aalmoes vraagt en dan de tochtige stadsbus naar huis, waar de polka wacht in de herinnering van wat voor mij het "Oeroeboeroeweekend" zal blijven...

 

Click on NEXT for another article