Articles

 

 

         Articles

The Royal Weekend

Part #13 (By Rudy Meulen)

Het is een hele luxe om per auto te reizen als je altijd openbaar vervoer gewend bent! Het is uitzonderlijk warm voor de tijd van het jaar. Ik heb een accordeon voor reparatie door Harte Meijer bij me. Dat zou in de trein weer een heel gesleep zijn geworden. Het is te doen, maar om door Wouters vader Hans te worden opgehaald is toch wel een stuk comfortabeler. Ook krijg ik allerlei nieuwsfeiten uit het Noorden te horen, inclusief smakelijke achtergrond-analyse.

 

We koersen naar Slagharen, waar we ons bij Wouter en Matthijs zullen voegen. Het kost even wat moeite om elkaar te treffen, want er zijn wat misverstanden. De mobiele telefooncontacten tussen Hans en Wouter bieden geen uitkomst, want Wouter weet niet hoe de tent heet waar we moeten spelen... Hans bromt: "Je weet toch potjandorie wel waar je moet optreden?" Matthijs, onze banjospeler die we echt niet kunnen missen, ligt nog in bed of is op een andere manier zoek. We vragen de weg in een kroeg in Slagharen, die ik maar even "Mien Neve" zal noemen. Ze kunnen ons daar niet helpen. Het is een kroeg waar ik nooit zou willen optreden. Daar zullen ze mij nooit zien! Uiteindelijk treffen we elkaar en ook Matthijs blijkt in levenden lijve aanwezig.

 

Een heel gezellig eerste optreden van dat weekend op een ouwerwetse gouden bruiloft. Een houten zaaltje met een man of 50 publiek, een vriendelijk bruidspaar, aardige mensen allemaal. Lekker akoestisch spelen, midden tussen het publiek. Oud-Hollands en natuurlijk veel van onze specialiteit: de Cleveland Style polka's en walsen! Dat weten ze hier te waarderen Een dankbaar publiek!

 

Na afloop drinken we een pilsje in een naburig café. Ik bied nog aan de BOB te zijn die avond, maar daar willen Wouter en Matthijs weer niks van weten (Bied ik eens wat aan, is het weer niet goed). Nee, Matthijs zal de BOB zijn. De ontwenningsverschijnselen tekenen zich al af...:-)

 

Overal waar we komen is Wouter bekend, zo ook in het café waar we aan de bar zitten na dat eerste optreden. Een eindje verderop zou volgens de kastelein een gezellige piraten-kroeg zijn, waar onze muziek zeker op prijs zal worden gesteld. En enige tijd later spelen we op een terras, buiten in de warme zomerse avond, voor een gastvrij en enthousiast publiek. Die kroeg is...: "Mien Neve"!

 

Wouter en ik krijgen het steeds meer naar ons zin op dat gezellige terras. Matthijs is wat witjes en smeekt ons om er gauw een eind aan te breien. De BOB-status krijgt steeds ernstiger gevolgen. Uitdrogingsverschijnselen teisteren hem De tucht van de onthouding valt hem zwaar en hij leeft enigszins op als we eindelijk de terugtocht naar het Noorden aanvaarden.

 

Een lange, nachtelijke terugtocht over verlaten wegen in het Noorden. Een wolkenloze hemel en een bijna volle Maan. Wouter en ik genieten van ons BVO-tje (=Biertje Voor Onderweg), terwijl een steeds verder ineenschrompelende Matthijs zich met strakke blik concentreert op de lange, eindeloze wegen.

 

We naderen een spoorwegovergang. De lichten staan dreigend op rood. Vanaf de achterbank komt Wouters advies aan de BOB: "Doorrijden maar. Er komt toch niks aan." Mij bekruipt de angst... In een flits zie ik in gedachten de drie koplampen van een intercity op ons afstormen, snel groter wordend vanuit het duister. En eerlijkgezegd vind ik dat het nog geen tijd is om me nu al bij Frank Yankovic, Johnny Pecon, Matt Hoyer en de anderen te voegen, daarginds, ver achter die volle Maan. Die jongens spelen zonder mij erbij ook een aardig moppie en dat moet nog maar even zo blijven. Ik spreek in de richting van Matthijs op een rustige en gezaghebbende toon die ik niet van mezelf ken: "Stop nou maar jongen".

 

Wat er toen gebeurde gaat als historisch feit de boeken in: Matthijs gehoorzaamde! Hoe kon dit? Bracht de bierlucht, die vergezeld ging van mijn opmerking iets in de broodnuchtere Matthijs in trilling waardoor dit kon gebeuren? Afijn, speculeren heeft weinig zin. Wonderen gebeuren tenslotte. Misschien dat er later nog eens een psychologiestudent op dit voorval promoveert! De anekdote zou hiermee af kunnen zijn, want de ontknoping was tenslotte verrassend genoeg. Maar toen Matthijs optrok, netjes toen de lichten op groen stonden, bleek dat er nergens een spoorwegovergang was te bekennen! Het was gewoon een plek waar overdag wat werkzaamheden werden uitgevoerd. Er waren wat rood-witte borden enzo, die ik voor een spoorwegovergang had aangezien. We hadden als een stelletje idioten op niks staan wachten in een uitgestorven vlakte, doordat ik me met iets had bemoeid waar ik letterlijk en figuurlijk geen zicht op heb:-) En al wás het een spoorwegovergang geweest; het was een tijdstip waarop net zo weinig treinen rijden als in de Middeleeuwen...

 

We zijn daarna nog naar een verjaardagsfeestje geweest. (Zonder Matthijs. Die is elders op stap gegaan om zijn vochttekorten wat aan te vullen.) Onze "Opa" Aly belde toen we onderweg waren al of we naar dat feestje zouden komen. We stonden toen net op de stoep. Totdat wij kwamen was het daar een rustig samenzijn. Opa Aly en ik raakten aan de praat. Hij had net een behandeling gehad tegen de vernauwing van de aderen in zijn bovenbenen. Hij verhief zich en liet spontaan zijn broek zakken om ons allemaal de littekens te laten zien. Iedereen was diep onder de indruk van wat er allemaal te zien was:-)

 

Zondag! Wakker worden. Hier klinken andere vogels dan in Utrecht. Coco miauwt op de gang. Channel, die zich zit te wassen, springt van de bank en rent met tikkende pootjes naar haar poezen-zusje. In haar kamertje lacht en kraait baby Isabelle: ze heeft plezier in het leven en in weer een nieuwe dag. Lichte hoofdpijn, klein katertje. Maken dat ik in de badkamer kom, voordat het leven in huis weer echt op gang komt. Kleine badkamer. Vol plaatje boven wasbak. Schuif mijn bril ergens tussen. Bus deodorant wankelt. Ik grijp, raak een potje crême, dat aan het schuiven raakt. Grijp met twee handen om het domino-effect dat op gang komt tot stoppen te brengen. Maar het wordt alleen maar erger. Potjes wentelen door de wasbak, tandenborstels vliegen door de lucht. Alles terugzetten op de vermoedelijk oorspronkelijke plaats. Lekker douchen, heerlijk! Na het douchen broek aantrekken, opstaan, kont raakt de wastafel, trilling brengt alles weer aan het wankelen en met veel geraas gaan alle badkamer-accesoires weer wankelen en schuiven. Links en rechts grijpen maakt alles alleen maar erger: alle voorwerpen gaan weer vliegen: een tandenborstel drijft richting afvoer. Alles weer op z'n vermoedelijke plaats gezet. Nog een laatste goedkeurende blik ter inspectie. Ik sla tevreden mijn handdoek over de schouder. De punt van de handdoek raakt een fles after shave. Die gaat aan de wandel en neemt weer alles in de buurt mee. Voor de derde keer richt ik de badkamer opnieuw in...

 

Wouter heeft een accordeon op de kop getikt die eigendom is geweest van Walter Ostanek, Canada's Polka King! Het instrument kan door mij in het Noorden gebruikt worden, nadat het grondig is gereviseerd door Harte Meijer en door Hans (welke laatste specialist in de reparatie van accordeons is geworden door dit project.) Zo hoef ik voortaan niet meer te reizen met een accordeon en wat nog belangrijker is: we hebben nu samen de echte Cleveland Sound!!!

 

We spelen op het accordeonfestival dat is georganiseerd door Harte Meijer, onze vaste accordeondealer en servicebedrijf. Het is in Eerste Gasselternijveenschemondschekanaal ofzo. Later blijkt het gewoon Gasselternijveenschemond te heten. Ook al lang genoeg.

 

We zijn nog lang niet aan de beurt en als traditie spelen we dan met z'n drieën buiten, in de zon, akoestisch en met veel plezier. En wij spelen met emotie! Ginds binnen op het podium musiceren mensen ook met plezier en ook goed. Ze hebben alles braaf en trouw ingestudeerd. Maar soms is het alsof hun instrument niet aangesloten is op hun hart, zoals bij Wouter en bij mij wel het geval is. Hun instrument is een "extern ding", dat (moeizaam), met veel lessen en bladmuziek bespeeld moet worden. Bij ons is het instrument als een organisch deel van onszelf, dat met ons meespeelt en meezingt, dat meevibreert op de trillingen van ons gemoed. Wij zijn niet zo serieus. Wij studeren te weinig. Wij oefenen te weinig. Maar wij voelen, wij zijn emotioneel en houden ontzettend van de muziek die wij maken. En die vonk springt altijd over op het publiek!

 

We spelen een setje van vijf nummers op het podium. Het geluid is weer eens bedroevend slecht. "Geluidstechnicus" zonder oren. Maar het publiek schreeuwt voor het eerst die hele dag: "We want more!!" Wij geven een toegift. We scharrelen daarna nog wat rond met een hamburger en een pilsje en Wouter vraagt of ik een cd van Ron Pivovar wil kopen. Ik heb nog niks van Pivovar, maar ik wil wel graag een cd van hem. Wouter troont me mee naar de meest geëigende plaats om een cd te kopen: een bloemenstal... Ik besluit nog even te wachten met 112 te bellen. Bleek ook niet nodig, want de mevrouw achter de bloemenstal tovert stapels cd´s en lp's vanonder het bloemenschap tevoorschijn. Ik koop mijn Pivovar cd "Knee deep in Otter Creek" en Wouter bemachtigt een lp van Kenny Bass. Het is als een maffe droom: een bloemenstal en dan polka lp's en cd's... Dit kan alleen in het Noorden.

 

Ik sprak weer veel mensen die dag: mensen die ik ken, maar ook mensen die ik niet ken maar die mij wel kennen. Als je in het kielzog van Wouter opereert wordt je vanzelf beroemd!

 

Trouwens over kielzog gesproken: kwam onze goede vriend Adri Kruijer ook nog tegen. Is ook altijd weer een groot genoegen! Wie z'n enthousiasme wil delen over accordeonmuziek, van de jazz van Johnny Meyer tot de polka van Frankie Yankovic, moet Adri spreken! Hij sprak emotioneel en met hartstocht over Johnny Meyer, onze grote, wereldberoemde jazz-accordeonist zoals er nooit een tweede was en ook nooit meer zal komen. En ik kan hem daarin goed volgen.

 

Ik moest Adri plechtig beloven dat ik volgend jaar oktober, als we weer in zijn show in theater het Kielzog optreden, er niet na afloop tussenuit zal knijpen, maar gezellig de maaltijd mee moet gebruiken, samen met de collega artiesten. Ik beloofde dit, en hier staat die belofte nu zwart-op-wit!

 

Op maandag, Koninginnedag, zullen we spelen in Roden. Aangezien Wouter al bijna een jaar niks meer van de organisator, een snuggerd die PB heet, heeft gehoord, belt hij hem om nog even de details te vernemen. PB is verbaasd: hij zou Wouter niet hebben geboekt, maar alleen om informatie hebben gevraagd... Dat kan niet, want in dat geval schrijft Wouter het niet als optreden in zijn agenda!

 

Nu we toch niet naar Roden hoeven draaien we 's avonds lekker plaatjes op de stream van het Oape Team! Het wordt later en later en er vloeit weer flink bier en het excuus "We hoeven morgen toch niet naar Roden" krijgt vleugels. Het wordt tot op de dag van vandaag nog steeds gebruikt en komt binnenkort waarschijnlijk in de naslagwerken voor spreekwoorden en gezegden. "Wij hoeven morgen toch niet naar Roden" = We kunnen er nog wel een paar nemen. We hoeven nog niet naar bed. Variant: "Je doet alsof je morgen naar Roden moet" (Wanneer iemand een drankje afslaat of zegt dat-ie naar huis wil)

 

Gezellige mensen op bezoek: Geert en Grietje en "Opa" Aly.

 

Het is niet alleen de muziekkeuze die Wouter en mij zo verbindt; het is ook de keuze van vrienden: Wouters vrienden zijn snel mijn vrienden.

 

Opa Aly laat zijn broek weer zakken en weer is iedereen diep onder de indruk van wat er allemaal te zien is:-) Ook legt hij twee cd´s voor me neer: the Matt Cernik Orchestra en één van Henry Lavrich. Mij zei het niet meteen veel. Maar Aly is wel een echte button box liefhebber met een goede smaak. Het blijken heel goede cd's te zijn!

 

Maandag 30 april, - Koninginnedag. Mijn eerste gedachte bij het wakker worden is: we hoeven vandaag niet naar Roden! Het enige dat nog in het vooruitzicht is qua optredens is Amicitia in hartje stad Groningen. We hebben eerst nog een rustige middag. Wouter ontdekt www.youtube.com nu echt en zet er filmpjes op van zijn en onze optredens. Wie op die site in het zoekbalkje invult: polka wouter, of wouter polka, of rudy meulen ziet ons aan de gang. Filmpjes op youtube zijn natuurlijk van bescheiden kwaliteit! (Zoek ook eens op joegodina en je ziet ook mooie oude opnamen van diverse sterren uit de Cleveland Style!) Tegen de avond arriveren wij in Groningen-stad. We hebben alledrie iets met oranje aan. Amicitia is een gezellige donkerbruine kroeg, zo'n smalle pijpenla. Buiten smeult de BBQ en binnen loopt het vol. Ik maak kennis met kroegbaas Willem, die me verwelkomt. Willem had bij het boeken van het optreden ook om mijn deelname verzocht.

 

Ik krijg een zitplaatsje naast de grote forse Oekraïner met de basstem. De begroeting is uitbundig, zoals altijd. Hij vindt het best als Oekraïner te boek te staan in mijn verhalen, maar staat er wel op dat ik de paardenstaart voortaan weglaat. En hij draait zijn hoofd om mij des kappers ingreep te tonen. Nog steeds is zijn pijp zijn trouwe metgezel. Hij steekt er de brand in en bast luid: "Er moet meer gepijpt worden!!" Lacht vergenoegd, kijkt om zich heen en voegt er een donderend "Oeroeboeroe" aan toe. Hij stelt zijn beeldschone dochter aan mij voor en verzekert me: "Zelf gemaakt!" "In dat geval," piep ik: "bestel ik bij deze zo'n zelfde exemplaar bij jou". Maar ik denk dat de productie van mooie dochters door de Oekraïner inmiddels wel tot stilstand is gekomen. Op muziekgebied is hij in ieder geval nog wel productief: hij zong die avond menig duet samen met zijn mooie dochter. En vooral "Die Gitarre Und Das Mer" vertolkte hij zodanig dat de rillingen je over de rug lopen, zo fantastisch!

 

Naarmate de avond vordert wordt de kroeg voller en voller. Toch zien ze kans om nog te dansen op onze muziek. Onze polka's schallen versterkt door de open deur tot ver over de gedempte gracht. Er staat een keyboard waarop Wouter nu en dan met de rechterhand de solovoxpartijen speelt, net als Yankovic ooit deed. Dat klinkt geweldig goed!

 

In één van onze pauzes spreekt een klein kaal mannetje me aan in plat Gronings. Ik versta er niets van en, melig geworden, antwoord ik met betekenisloze, ongearticuleerde klanken, waarop het mannetje zijn duim omhoog steekt en weer een betoog houdt, doorspekt met "Rudy" en "polka", waarna ik dan weer wat onzin uitsla. En zo gaat die dialoog een tijdje door, het mannetje is zichtbaar in zijn schik. In feite steek ik dat mannetje, eh die meneer, een beetje de gek aan, wat normaalgesproken niks voor mij is, maarja... Ik vertel het verhaal daarna aan Wouter, die dat wel leuk vindt en het weer aan een jongeman vertelt die naast hem staat. Blijkt die jongeman de zoon te zijn van het mannetje... Het mannetje zit aan een tafeltje naast de bandstand. En steeds als ik tijdens het spelen zijn kant uit kijk, steekt-ie zijn duim op en schreeuwt "Rudy!"

 

Na afloop van dat optreden drinken we nog een borrel bij Hans en Frouke thuis, Wouters ouders. Een goed gevoel om daar weer eens te zijn. Het is alsof ik er al tien jaar regelmatig kom, zo vertrouwd en gezellig voelt het daar! Ik herinner me nog vaag dat we daarna in een taxi op weg naar huis zitten. Ik begin meteen over polka's met de chauffeur. Wouter vermaant me nog: dat weet niet iedereen. Maar wie schetst onze verbazing: de chauffeur is goed op de hoogte en er ontspint zich een mooie conversatie tussen Wouter en de chauffeur over "onze" muziek! Kijk in Utrecht was ik echt niet met een taxichauffeur over polka's begonnen (alhoewel je weet het maar nooit met mij), maar in het Noorden kun je het altijd proberen!

 

Dinsdag. Het is weer een stralende dag als de auto met ons drieën, Wouter en mij en Matthijs aan het stuur, de skyline van Groningen nadert. Op de cd-speler klinken de Caspar Sisters, bij de band van Johnny Pecon en Lou Trebar in "Cleveland Polka" ("the best location in the nation"). Niemand zegt veel. Veel indrukken van het voorbije weekend. Wouter brengt me naar de trein, terwijl Matthijs rondjes rijdt rond het station bij gebrek aan parkeerplaatsen. In de trein bedenk ik dat ik Diana niet meer heb gezien die dag. Zij was al vroeg aan het werk, terwijl wij onze roes nog uitsliepen. Ik stuur een SMS-je naar Wouter om haar ook te bedanken voor alle gastvrijheid. Ik denk na over Diana, de jonge moeder, en Isabelle, het mooie dochtertje van haar en Wouter. Ik heb Isabelle vaak gezien het afgelopen weekend en met haar gespeeld. Ik heb gezien hoe Diana voor haar zorgt en hoe gelukkig ze beiden zijn met dit prachtige kind!

 

Misschien is dat nog wel het mooiste van het hele weekend!

 

Het ritme van de trein brengt me in een prettige, ontspannen sluimer. Vlak voor Utrecht wordt in meerdere talen blikkerig hard aangekondigd dat we deze stad naderen. Ik ben weer thuis!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Click on NEXT for another article