Articles
Articles
Tiroler Weekend
Part #14 (By Rudy Meulen)
Wat stel je je voor bij Tirool? Voor mij is dat: besneeuwde bergen waartussen gejodel
galmt. Beboste hellingen, kleine huisjes in vakwerk, grote schnitzels. Niet te vergeten:
lederhosen en het Duits met de rollende "r"'. Hoe lang is het al wel geleden dat
ik Duits heb gesproken... Zou ik mijn weggezakte beetje MAVO-
Hoewel ik geen fan ben van Tiroler muziek, hoorde ik bij Wouter regelmatig een trio waarvan ik moest erkennen dat het grote klasse is: De "Ursprung Buam". In het programma "Menterwolmer Gezelligheid" werden er destijds ook regelmatig platen van dit trio gedraaid. Dit trio werd dan door Opa Aly afgekondigd als "Ursprung Baum". Ik vond dat zo grappig dat ik expres "Ursprung Baum" ging zeggen. En ja hoor, dat ging dit weekend natuurlijk een paar keer flink mis... Ik zei "Baum", zodat er opgemerkt werd: "Zeg, het is Buam hoor, geen Baum!" Buam is een afkorting, of liever, een gemakkelijke, vloeiende manier van zeggen van Buben (jongens, knapen).
Ik had al wel begrepen dat dit jaarlijkse Tiroler weekend een hoogtepunt is voor de vrienden in het Noorden. Iets om echt naar uit te zien en mee te maken. Ik sprak af dit jaar er ook bij te zijn en we zouden enkele optredens gaan verzorgen rond het officiële programma.
En zo stonden wij, Wouter, Matthijs en ik, 's avonds al vroeg te spelen in de hal van Groningen Airport, Eelde, alwaar het dit weekend allemaal plaats zou vinden. Het publiek stroomde binnen in drommen en kon naar ons luisteren bij het kopen van de entreekaartjes. We hadden weer veel belangstelling! We speelden weer alle Cleveland classics. Zoals altijd en immer zijn er dan mensen, jong en oud, die zich rondom ons scharen en die genieten en meezingen.
Uit een grote koelkast in een naburige ruimte visten Wouter en Matthijs flesjes Bavaria voor ons op, waarvan we genoten bij ons eerste optreden.
In een grote zaal ging vanaf een uurtje of acht het optreden van de Ursprong Buam van start. In de zaal waren tafels aaneengeschoven in lange rijen, die aan veel mensen zitplaatsen boden. Maar velen verkozen het ook om wat te blijven staan en rond te lopen.
Iedereen kocht muntjes om later in te wisselen voor consumpties. Een goede gewoonte tegenwoordig in de horeca. Zo hoef je niet te rommelen met kleingeld. Je koopt gewoon muntjes en daarmee reken je dan je consumpties af. We sloegen voor aanzienlijke bedragen in. En de muntjes gingen op ook! We hebben natuurlijk ook veel getrakteerd!!
Het geluid van de Ursprung Buam was in het begin teleurstellend zacht, maar dat werd langzaamaan toch weer beter. De Ursprung Buam begonnen hun marathon met veel polka's en walsen. Prima zang ook! Die lui zingen en spelen elke noot precies en zuiver. Gitaar, trekharmonica en bas. Soms nam de trekharmonicaspeler een instrument ter hand met enorm fraaie, diepe bassen. Dan nam de bassist een viool en speelde daarop de sterren van de hemel.
Er ontstond een prachtsfeer die zaterdagavond! Er zijn zo langzamerhand veel mensen die mij kennen in het Noorden. En ik ken er ook steeds meer, al dan niet met naam en toenaam. Daar komt bij dat iedereen daar bij zo'n gelegenheid met iedereen omgaat als goede vrienden. Het bier vloeide rijkelijk, in dikke koude pullen van een halve liter...
Menigmaal werd ik aangetikt met de opmerking: "Er gaat toch maar niks boven de Cleveland Style, wat jij?" En natuurlijk gaat mij daar niks boven. Maar toch deze Tiiroler klanken van de Ursprung Buam... hebben dezelfde vrolijke potentie en worden met grote vaardigheid meeslepend en juichend ten gehore gebracht. Ik kan de gedachte aan, de vergelijking met, de Cleveland Style dan goed loslaten en me aan déze Tiroler muziek geven, er in opgaan, er ten volle van genieten in het goede gezelschap van die vele, vele vrienden.
Heel verrassend was het optreden van Die Neuen Oberkrainer. Een prachtband, orkest eigenlijk, voortreffelijk spelend. Er werden o.a. wat composities van Avsenik ten gehore gebracht. Ik wist door te dringen tot vooraan, bij het podium, om daar lang met volle teugen te genieten. Een prachtige dame zong als een nachtegaal. En toen ik een hand naar haar opstak, zwaaide ze terug. En dat vond ik nou weer heel heerlijk en prachtig. Wat een geweldig goed gevoel!
Er liep een reus van een kerel rond. Ik zei tegen Diana: "Kijk, daar heb je Goliath". Diana lachte. Omdat de grap het zo goed deed zei ik het later tegen Wouter: "Kijk Wouter, daar heb je Goliath". Wouter keek niet begrijpend met een blik van:: "Who the fuck is Goliath!" Ik zei: "Dat is een reus uit de bijbel". "O, " zei Wouter, "Dat weet Diana wel. Als je Diana ziet moet je dat maar tegen haar zeggen..."
Ik probeerde Goliath wijs te maken dat Eddie Habat vanavond ook nog zou komen spelen,
maar dat hij in de file stond en dat het nog wel even kon duren, zo had Eddie me
in een sms-
Later hoorde ik dat "Goliath" een exclusief kenner en verzamelaar is van Cleveland Style music. Die man blijkt een collectie en kennis van de muziek te hebben zoals je zelden ziet. En die man had ik net geprobeerd wijs te maken dat Eddie Habat zou komen optreden...
"I Wait For You", de fantastisch mooie wals van Slavko Avsenik werd voortreffelijk
gespeeld en gezongen door de Oberkainers. Uitgerekend de Avsenik-
Mijn herinnering begint gaten te vertonen. Alleen het gevoelsgeheugen blijft: een prachtige avond. We zaten in een auto terug naar huis. Ik zou bijvoorbeeld niet meer kunnen zeggen wie reed, al zou ik er een bedrag voor krijgen waarmeer ik voor de rest van mijn leven in St.Tropez zou kunnen rentenieren. Wouter zei de volgende dag: "Weet je nog dat je in de auto musettes hebt gelald?" En toen begon het langzaam weer te dagen. Samen met een oude man, die ook in de auto zat hadden we over accordeonmuziek gepraat en keihard een paar musette classics gelald.
Wouter heeft nog wat platen gedraaid voor ons toen we thuis waren. Ook dat weet ik nog een beetje. Hier is een foto van dat moment.Rudy was een tikkie aangeschoten...
De volgende dag, de zondag, werd ik gewekt door Wouter. Is nog nooit eerder gebeurd. Ik ben altijd al eerder wakker dan het gastgezin. Ik lees dan wat of ga als eerste onder de douche. Nu werd ik gewekt. De poezen Coco en Chanel liepen nieuwsgierig rond. Dochter Isabelle was met veel plezier aan het spelen met haar speelgoed. Ze had het best naar haar zin en dat was leuk om te zien.
Om 11 uur zouden we weer op de luchthaven beginnen met een halve liter bier. Dat is traditie in dat weekend. Ik moest er niet aan denken! Maar toch... de oude kater was er niet. Ik had alleen de poezen des huizes gezien die ochtend, maar de ouwe trouwe lelijke kater met zijn scherpe klauwen was er niet. Hij had zeker een dag vrijaf. Of mijn beschermengel had hem de toegang tot mij ontzegd...
Daardoor smaakte het traditionele ontbijt met gebakken eieren en spek ook weer zo goed!
We waren op tijd op Groningen Airport in Eelde. Daar mochten wij weer optreden, akoestisch, omringd door de échte liefhebbers, onze aanmoedigende fans, de kenners van de stijl, die meezingen, meeklappen, meegenieten. Het voelde als een warm bad. Het echte gevoel thuis te zijn waarboven niets gaat! De vrienden met een hoofdletter, de Vrienden! Het tijdstip van elf uur brak aan en de traditionele halve liter bier smaakte... als een taartje!!
Na ons korte, informele optreden namen de Ursprung Buam weer plaats op het podium en ook de Oberkrainers gaven weer acte de présence. Voor ons zat het er bijna op. We zouden alleen aan het eind van de middag nog een optreden verzorgen in de hal. Verder was het feesten, drinken en genieten!
Was ik de avond tevoren verzadigd van al het polka-
Later stond vlak voor mij een kleine mevrouw die ook zo ontzettend genoot. Door de drukte stond ik vrijwel met mijn neus in heur haar. Ik had reuze veel plezier in hoe ze van de muziek genoot. Het zien van haar plezier alleen al deed mij zo goed dat ik besloot haar louter om die reden een drankje aan te bieden. Ze was bepaald ouder dan ik. En ik vond het des te leuker om te zien dat ze zo intens genoot. En ik genoot intens van háár genot.
Toen ze aan een nieuw drankje toe was en een muntje uit haar keurige handtasje opdiepte, vervolgens overlegde met de barman en eindelijk tot een keuze kwam (het draaide uit op een gewoon pilsje), legde ze haar muntje op de bar. Op dat moment greep ik mijn kans, schoof haar muntje terug naar haar toe en legde er een muntje van mij voor in de plaats. Ze keek wat onzeker en vragend naar de barman, die op mij wees. Met andere woorden: je krijgt dat drankje van hém. Ze keek mij vluchtig en onzeker aan en ik zei: "U krijgt dit drankje van mij omdat u zo geniet, en u zoveel plezier beleeft aan deze heerlijke muziek, net als ik. We zijn verwant en we zijn vrienden." Ze keek me aan alsof ik van Mars kwam. Ik dacht nog even: spoort ze wel? (En ik dacht ook: spoor ik wel door dit allemaal tegen haar te zeggen?) Maar ze spoorde wel degelijk, deze keurige mooie mevrouw, maar door het lawaai, de drukte, een vreemde vent die je zomaar een drankje geeft.... Afijn, ik vergat het incident meteen weer. Ik sprak weer andere mensen, zong en klapte mee met de vrolijke muziek... Zevende hemel alom.
Het was uren en veel pilsjes later toen ik ergens in die hal, buiten de zaal stond
dat die kleine, leuke mevrouw die een drankje van mij had gekregen op me toestapte.
Ze begon met heldere stem in het Duits tegen me te praten: een spraakwaterval. Nu
was me opeens duidelijk waarom ze zo onzeker leek: ze was Duitse en had mijn woorden
niet verstaan! Ik haalde als de bliksem mijn MAVO-
En zo stonden Wouter, Matthijs en ik gereed voor ons laatste optreden. Het duizelde me zo langzamerhand, maar ik had er veel zin in. Het was altijd nog gelukt, dus waarom nu dan niet? Rondom ons verzamelde zich meteen een schare mensen. Natuurlijk mensen die van Yankovic en Pecon houden en blij zijn met ons, de enige muzikanten in heel Nederland, die deze muziek maken!
Maar het ging niet goed. Matthijs boog zich naar me toe en zei iets in de trant van: "Denk je dat we dit nog kunnen?" Ik vond van wel natuurlijk en noemde een paar voor de hand liggende titels. Maar het ging niet meer. Mijn spieren waren verlamd. We pakten onze instrumenten maar in. Onze trouwe fans konden we niet meer van dienst zijn helaas. We hadden twwe mooie dagen gehad, veel pilsjes gedronken en de energie was op. Heel jammer, maar zo was het nu eenmaal. Hier is een foto tijdens dat laatste optreden..Het wou niet meer zo..
Restauratie Groningen NS station. Het laatste wat ik me herinner was dat Wouter borden eten voor m'n neus schoof . Lekkere hamburgers, patat, overgoten met heerlijke sauzen.... En ik at als een wolf. Ik schrokte het eten naar binnen.
De trein had vertraging tijdens de rit, maar daar merkte ik niks van, slapen dat ik deed! In Utrecht vond ik moeiteloos de stadsbus naar Lunetten. En wat me zo opviel... Wat een sjagrijnige mensen! Uitdrukkingsloize smoelen, nietszeggende blikken... Koud en tochtig was die stadsbus... Kom ik net uit de hemel, de warme vriendschap van iedereen... En hier in deze rammelende ouwe kouwe overvolle stadsbus is dat alles weer verleden tijd...
De wekker schreeuwde om half zeven op maandag en de ouwe trouwe kater met zijn klauwen was er meteen bij en besprong me. Hij was er weer. Zijn dag vrijaf, gegeven door de beschermengel, was voorbij. Hij was weer in dienst en hij achtervolgde me de hele dag. En hij maakte extra overuren, want hij bleef een halve week aan me hangen.
Maar... Hij kon toch niet voorkomen dat ik een fantastische herinnering aan dit weekend heb. Wat overheerst is de herinnering aan al die vrienden, met wie ik samen genoot in een vrolijke sfeer, zonder enige wanklank.
Ik pakte mijn weekendtas pas dagen later uit. En daarin trof ik een flesje Bavaria aan. Bavaria... waar kwam dat nou toch weer vandaan?
Click on NEXT for another article
